haftasonlarından nefret ediyorum.....

bu halin sorumlusu ben miyim yoksa yaşamak zorunda olduğum hayat mı?

ya da belki her iki durumda da sorumlu ben oluyorum?

 yaşadığım hayatı değiştirmek benim elimde  mi?

bu o kadar kolay mı?

kahve evi kapanmış....

dün görünce inanamadım, öylece bakakalmışım. uzun yıllardır benim için bir çok önemli anı yaşadığım hatta evlenme teklifimi bile aldığım mekan kapanmış. Sadece restorasyon yapıyor olabileceklerine kendimi inandırmaya çalışsam da baya pılıyı pırtıyı toplayıp gittikleri gerçeğini göz ardı edemedim.

Duygusal olarak zayıf olduğum ve yaşamımı sorguladığım bugünlerde hiç iyi gelmedi hiç  :((

oynamıyorum artık!!!

çooook yorgunummm.....
kaç gündür geceli gündüzlü çalışıyorum. her yanım ağrıyor. fıtık olduğu şüphelenilen boynum ise bir başka boyutta artık. baş dönmelerine ise alıştım sanırım, dünyayı sallanmıyorken görmek şaşırtıcı gelmeye başladı. midem bulantım içinse metpamid'e müteşekkirim...
bütün bunlara karşılık ne alıyorum, bir teşekkür mü hayır, "neden daha bitirmedin ?" bakışları sadece...
neyse, ben de radikal kararlar veriyorum artık, bundan sonra "ne ka ekmek, o ka köfte" prensibi ile çalışacağım, yetişmezse de yetişmesin....

Ne olacak benim bu halim!!!!

bu iğrenç, "son dakikaya bırakılan ödev/sınav" stresini unutmuşum. uzun zamandır üzerinde debelenipte bir türlü bitiremediğim iş bugün patladı. cuma'ya kadar bitirip ihale için gerekli belgeyi almam gerekiyo. içimde pır pır eden bir şey var ve her zaman ki gibi elim çalışmaya gitmiyor (bknz. Şekil A1-İşini yapmak yerine Blog yazan insan). üstelik "zaman-yapılacak iş" eğrisi hiç benden yana değilken...